زمانیکه مقاومت عادلانه
مردم ارزگان در برابر لشکر منظم 120 هزاری دولتی و 40 هزار ملیشه های قومی
که متشکل از مردم جنوب و جنوب شرقی کشورما بودند به شکست مواجه شد و
لشکریان قومی داوطلب جنوبی و مشرقی و نظامی امیرعبدالرحمن به ارزگان یورش
بردند . سپاهیان دولتی همراه با لشکر ایله جاری قومی اطفال را در مقابل
چشمان والدین شان بر سره نیزه برمی داشتند ، به اسارت زنان و کشتار مردان
شروع کردند ، زنان اسیر را سینه بریدند و تن های مرده و نیمه زخمی آنان را
به دریای ارزگان می انداختند که به هر طرف خون و آتش جولان داشتند . در یک
مورد 47 دختر و زن هزاره در برابر لشکر مهاجم تسلیم نشدند و به مقاومت
پرداختند . وقتیکه این زنان صحنه محاصره را به خود تندگ دیدند و از اینکه
به اسارت نروند و به عفت شان تجاوز صورت نگیرند و کشته نشوند به کوه های «
ششپر » گریختند . لشکر امیر نیز به تعقیب آنان به کوه ها هجوم بردند و زنان
تا آخرین قلهء کوه خود ها را رساندند که برای دستگیری شان چیزی نمانده بود
. بالاخیره ناگزیر این 47 دختر و زن ارزگانی خودها را از بالا ترین قلهء
کوه ششپر به پائین سنگ لاخ ها و دره ها پرتاپ نمودند که با این گونه «
حماسه انتحاری » خود سنگ ها را نیز خونین و داغدار نمودند ولی خودها را
اسیر ارتش مهاجم و ددمنش امیر نساختند . از همین سبب است که این کوه ششپر
بعد از این بنام « کوه چهل دختران » مسما گردید و به این مناسبت شعر حماسی
هم سروده شده است .
درعصر امیر عبدالرحمن هر کس و یا هر بخشی از
مردم چه پشتون و چه غیر پشتون که مخالف دولت امیر و انگلیس می بودند ، از
سوی نظامیان دولتی دستگیر و به دربار امیر در کابل فرستاده می شدند که
احتمال زنده ماندن آنها هرگز نمی رفت . وقتی که زنان اسیر را از ارزگان به
اسارت گرفته به طرف کابل به قتلگاه می بردند ، منجمله 400 زن ارزگانی هم
بناء بر همین ترس امیر خود ها را به دریا انداختند و چنین « انتحار » را
نسبت به کشتن و اسارت ترجیح می دادند و با همین شیوه هم رسم « آزادی » از
قید اسارت را برای سایر زنان و جامعه خویش به میراث گذاشتند .
این اثر را که شما مشاهده می کنید بیانگر همان ظلم و استبداد امیر عبدالرحمن جابر می باشد.
قرار گفته خود هنر مند (حسن علی هاتف) این تابلو یک طرح مقدماتی (حماسه انتحار چهل دختران در ارزگان ) می باشد .
البته تابلوی دگر که زیر کار است خیلی بزرگ خواهد بود
============================= بیا ای عاشقان میل چمن کن
2004 River of Words
International Prize Winner
Hayatullah Haidari, age 16
Afghan National
Shammama Art Gallery
Teacher: Hassan Ali Hatif
Quetta, Pakistan
Storm For Society
2004 River of Words Finalist
S. Shah Abdullah, age 15
(Afghan national)
Quetta, Pakistan
Shammama Art Gallery
Teacher: Hassan Ali Hatif
Untitled
2004 Finalist
Mir Ahmad, age 13
(Afghan national)
Quetta, Pakistan
Shammama Art Gallery
Teacher: Hassan Ali Hatif
Untitled
2004 Finalist
Abdullah Fakhri, age 14
(Afgahn National)
Quetta, Pakistan
Shammama Art Gallery
Teacher: Hassan Ali Hatif
Let’s Create the World With Peace and Education
Ghulam Ali Danish Kamal, age 18
(Afghan national)
Quetta, Pakistan
Shammama Art Gallery
Teacher: Hassan Ali Hatif
Illusion and Reality
2004 Finalist
Rizwana, age 17
(Afghan national)
Quetta, Pakistan
Shammama Art Gallery
Teacher: Hassan Ali Hatif
Wants Peace
2003 Finalist
Hayatullah Haidari, age 14
Ghughula Center of Arts
Quetta, Pakistan (Afghan national)
Teacher: Hassan Ali Hatif
Hard Worker
2003 Finalist
Ahmad Zia Hazara, age 14
Ghughula Center of Arts
Quetta, Pakistan (Afghan national)
Teacher: Hassan Ali Hatif
River of Happiness
Saadat Ali Hazara, age 19
Ghughula Center of Arts
Quetta, Pakistan (Afghan national)
Teacher: Hunaristan–E-Hazara Kouchani
Worker
Talib Hussain, age 13
Ghughula Center of Arts
Quetta, Pakistan (Afghan national)
Teacher: Hassan Ali Hatif
Tiger
Mohammad Jawad, age 12
Ghughula Center of Arts
Quetta, Pakistan (Afghan national)
Teacher: Hassan Ali Hatif
هنر چيست؟ هنر انواع مختلف فعاليت خلاقه ي انساني مانند
موسيقي،سينما ، معماري، حجاري ،نقاشي وغيره را در بر مي گيرد وآنچنان شکلي
از شعور اجتماعي است که واقعيت را به شکل چهره هاي مشخص هنري منعکس مي کند
ونه تنها وسيله ي درک واقعيت از طريق چهره است بلکه ابزار تاثير معنوي است.
تاريخ پيدايش هنر بسيار کهن است وحتي به دورانهاي ابتدايي کمون اوليه و قبل از آن به دوران نقاش غار به وسيله ي انسانها باز مي گردد.
هنر به صورت شکل ويژه ي ارتباط انسانها با هم و انسان ها با طبيعت بروزمي
کند و بيش از بيش به يکي از مهمترين ابزار خود آگاهي و خود بيانگري
دورانهاي تاريخ بدل مي گردد.
Ostad Hatif
